keng.ws

ใช้ Wordpress มาได้สักพัก ก็พบว่า Theme ที่ให้ใช้ฟรีโดยที่ไม่ต้อง customise ก็สวยได้ มันมีเยอะกว่า Drupal พอสมควร ของเก่าใช้ Theme อะไรสักอย่างเอามาจากที่ไหนสักที่จำไม่ได้ ด้วยความอ่อนทาง Visual Coding ของตัวเองเลยทำให้ขี้เกียจแก้ CSS เพื่อให้มันสวยแบบนี้

วันนี้ได้นั่งคุยกับ @pittaya แล้วพบว่า Theme ของพิทมันสวยเรียบ ถามไปถามมาได้ความว่า customise เอาจาก plainscape เราก็ได้โอกาสขอแรงบันดาลใจมาเปลี่ยน Theme ตัวเองบ้าง ลองไปทีนึงพบว่าโดนอิทธิพลชมพูแหววจนยิ่งทำยิ่งเหมือนลอก ก็เลยต้องพยามหา colour pallette ที่ไม่เหมือนกันมาใช้

เปลี่ยน Theme ครั้งนี้เลยพบว่าสีชมพูขาวนี่มันเด่นดี เห็นแล้วอยากกินนมเย็น

OK Go new, kind of, music video is just released online 2 days ago. This video is holy fucking awesome. Watch it. NOW.

ต้อง 104 เพราะว่าหักมาแล้ว 4 ครั้งในชีวิต เขียนเก็บไว้เผื่อเป็น primary diagnostic ได้ อนึ่งผมเป็นวิศวกร ดังนั้นอย่าเชื่ออะไรมาก นี่เป็นแค่ประสบการณ์ส่วนตัวเฉยๆ

กระดูกหักทั้ง 4 ครั้งเป็นดังนี้

ครั้งที่ 1 กระดูกแขนขวาหักเมื่อตอน ป. 2 ตอนนั้นวิ่งสะดุดเชือก หกล้มเอาแขนท้าวพื้น หลังจากนั้นอีกหน่อยแล้วพบว่า มือชามาก ที่บ้านพาไปหาหมอ หมอก็จับเข้าเฝือกเสียหลายเดือน

ครั้งที่ 2 กระดูกข้อมือขวาแตกเมื่อตอน ป. 5 อันนี้ซ่า อยากลองวิ่งเข้าหากำแพงแล้วตีลังกากลับหลังด้วยการไต่กำแพง ก็ไปลองกับต้นก้ามปูในโรงเรียน ผลคือวิ่งได้ประมาณสองก้าวก็ลื่น มือท้าวพื้นอีก ชาเหมือนเดิม วิ่งไปหาครูแล้วก็เข้าเฝือกตามสเต็ป

ครั้งที่ 3 ตอนเรียนมหาวิทยาลัย อันนี้ก็เชิงงี่เง่า ไปกระโดดลงทะเลแข่งกับน้องๆ ที่บ้าน แล้วลงผิดท่า เท้าซ้ายบิดออกมาข้างนอกตัว บิดกลับได้สักพักก็ปวดมากและบวม เริ่มจับทางได้แล้วว่ากระดูกแตกแน่แต่ทำเนียนเดินทนไปวันกว่าๆ จนบวมเป็นเท้าช้างเลยต้องไปหาหมอ กระดูกข้อเท้าแตกเข้าเฝือกไปหลายเดือน

ครั้งที่ 4 ล่าสุดนี่ก็งี่เง่าเกินบรรยาย เมื่อไม่กี่วันก่อนกระโดดลงจากเตียงสองชั้นเพื่อมารับโทรศัพท์ตอนเช้า ลงพื้นด้วยข้างเท้าด้านซ้าย จำไม่ได้ว่าท่าไหนแต่เจ็บมาก รับโทรศัพท์ไม่ทันอีกต่างหาก ตะเกียกตะกายขึ้นไปนอนต่อ ตื่นมาเจ็บ บวม ครบสูตร วันรุ่งขึ้นแรดไปเดินอีกหลายกิโลเมตร หลอกตัวเองว่ามันแค่กล้ามเนื้ออักเสบ ที่ไหนได้วันที่สามนี่บวมโคตร ไปหาหมอ หมอจิ้มสองจึ้กฟันธงว่ากระดูกหัก ต้องเข้าเฝือกไปสิบอาทิตย์ อนิจจา

ประเด็นคือต้องการเก็บอาการเด่นหลังอุบัติเหตุไว้ ถ้าหากเจออุบัติเหตุลักษณะนี้แล้ว ชา ปวด บวม นี่เดาไว้ก่อนเลยว่ากระดูกหักแน่ เตรียมใช้ชีวิตโลดโผนไว้ ตอนนี้กำลังฝึกการใช้ canadian cane (เห็นหมอเขาเรียกว่าอย่างนั้น) อยู่

เขาเข้าฉายกันไปนานชาติ เราเพิ่งจะได้ดู

• เป็นหนังที่คนใช้ Firefox ต้องดู
• หนังค่อนข้างสั้น ยาวกว่า animation นิดหน่อย แต่ก็กระชับดี
• ในวิกิพีเดียท่านว่าไว้ว่า “heavy on special effects, but without a coherent story at its base” ซึ่งก็เห็นด้วย
• โฆษณาแฝงเยอะมาก เท่าที่จำได้แบบจะจะก็คือ ฮอนด้า แมคโดนัลด์ วินโดวส์วิสต้า อินเทลเซ็นทริโน แมคคาเฟ่ โทรศัพท์แอลจี นาฬิกาไซโก้(?) (สองอันนี้โผล่ต่อกันแบบน่าเกลียดโพด) โค้ก ซัมซุง ฯ
• เจนนิเฟอร์ คอนเนลลี สวย
• จริงๆ แล้วดูก็ได้ ไม่ดูก็ได้

ช่วงนี้กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาลักษณะ “first-sale doctrine” จดเก็บเอาไว้

ไอเดียคร่าวๆ ของกฎหมายคือหากเจ้าของสิทธิของสิ่งใดๆ ได้อนุญาตหรือขายสิ่งนั้นให้บุคคลอื่นใช้งาน สิทธิใดๆ ของเจ้าของสิทธิตั้งต้นจะบังคับใช้กับผู้ที่ซื้อของนั้นไปไม่ได้ ตัวอย่างเช่น การขายต่อ software ที่ bundle มากับ hardware ซึ่งมีข้อกำหนดเดิมจากผู้ผลิตในการห้ามขายต่อ software นั้นๆ ก็สามารถทำได้เพราะ first-sale doctrine ได้ให้สิทธิในการเป็นเจ้าของบนของที่ซื้อมากับผู้ซื้อเหนือกว่าสิทธิเดิมจากผู้ขาย

กรณีของกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาลักษณะนี้น่าสนใจ โดยเฉพาะในยุคที่เราซื้อชุดตัวเลขฐานสองมาแทนที่จะเป็นของที่จับต้องได้ เป็นความท้าทายของผู้บังคับใช้และตีความใช้กฎหมายว่าจะจัดการอย่างไร ไม่แน่ใจว่าในกฎหมายไทยมีลักษณะการบังคับใช้อย่างนี้หรือไม่?

ตัวอย่างเพิ่มเติมจากต่างประเทศ

• กรณี Softman – Adobe
• กรณี Vernon – Autodesk
• เพิ่มเติมกรณี Vernon – Autodesk จาก EFF

g-speak overview 1828121108 from john underkoffler on Vimeo.

When keyboard and mouse are not required, Oblong Industries demonstrates the new way of human-computer interaction; Gesture-activated interface which be able to perform more than ‘pitch/swipe’.

Well, don’t be too excited; this is not very much new though since Microsoft introduced ‘Project Natal‘ half a year ago or even Microsoft Surface very long time ago. But what trilled me a bit is how could this new way of interfacing being mass? We spend around 15 years for adaptive familiarity on a touch/multitouch screen; Projection Keyboard was failed serveral years ago.

By the way, I might not too much surprise if we’re going to see iBody sometime in the near future.

ปกติเวลามีพัสดุจากต่างประเทศ หากไม่มาส่งถึงบ้านก็จะต้องไปรับเองที่ไปรษณีย์แถวบ้าน แต่งวดนี้มาแปลกมีใบแจ้งให้ไปรับพัสดุที่นี่

งงจนสบถออกมาว่านั่นคือที่ไหน แม้กระทั่ง Google Maps ก็ยังอัปจนหนทาง อัปจนจนสุดท้ายต้องโทรไปตามเบอร์ที่เขาบอกไว้ (แล้วทำไมไม่โทรตั้งแต่แรก?) ได้ความว่าถึงหัวลำโพงแล้ว เป๋ซ้ายตรงทางจะขึ้นทางด่วนแล้วเดินไปประมาณ 400 เมตร ถึงแล้วจะเจอตึกสีเหลืองแบบนี้

นั่งรถผ่านหลายทีก็งงว่าไอ้ตึกสีตุ่นๆ นี่มันคือตึกอะไร ในที่สุดก็กระจ่าง

เดินเข้าไปก็เจอชายฉกรรจ์เข้ามาประกบถามว่ามาทำอะไร คุยไปคุยมาถึงรู้ว่าเป็นชิปปิ้ง ได้ความรู้เพิ่มมานิดหน่อย

• กรณีบางทีส่งถึงบ้านเลย บางทีต้องไปรับที่ไปรษณีย์ บางที่ต้องไปรับที่ฝ่ายบริการศุลกากรฯ นั้นขึ้นกับดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่ศุลกากร กรณีแย่สุดคือต้องไปที่ฝ่ายบริการศุลกากรฯ เพื่อมา declare พัสดุต่อหน้าเจ้าหน้าที่
• ภาษีที่จะต้องเสียขึ้นอยู่กับประเภทสินค้า มีตั้งแต่ 1% ถึง 30% (หรือมากกว่า)
• ขั้นตอนการดำเนินการนานพอดี ถ้าใช้ชิปปิ้งช่วยเดินเอกสารให้ก็ประมาณ 1 ชั่วโมง ถ้าทำเองก็ประมาณ 4 ชั่วโมง (!!!)
• โดยทั่วไปทำเองก็ไม่ยาก แต่ต้องเดินเอกสารนานหน่อย
• คนเยอะ เกือบครึ่งหนึ่งในตึกเป็นชิปปิ้ง!

บทเรียนที่ได้เรียนรู้ การภาษีและศุลกากรเป็นเรื่องลี้ลับ

I’m still watching Google Buzz’s event on YouTube (Live streaming quality via YouTube is pretty slick, though). One thing I can say about the buzz is; It’s a Twitter + Geo tagging + (part of) foursquare + (sort of) Google Wave on your Gmail and the phone.

Could this be a Google Wave + Google latitude, plus mobile device integration and another tryout of orkut-transformed, done right?

By the way, I’m waiting for the buzz in my Gmail.

ปีนี้ตื่นสายมาดูตอนเหลือ 3 นาทีกว่าๆ ของ Q4 มาทันดู Interception ที่ดับฝัน Colt ไปแล้วก็ซึ้งแทน Manning คงหลอนไปอีกสักพัก

ช่วงนาทีท้ายๆ ที่ Colt ฮึดสู้ขึ้นมาแล้วได้ down ที่ 1 แถวๆ หน้า end zone นี่มันหลอนแทน Manning คงกดดันมาก นึกแล้วสยองแทน

ไปเยี่ยมโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา ของคุณมีชัย วีระไวทยะ เห็นอะไรที่น่าสนใจหลายอย่างนี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ผมจำได้ว่าสมัยประถม จะมีชุดคำท่องจำมาตรฐานอยู่ชุดหนึ่ง (คำขวัญจังหวัด คำขวัญวันเด็ก ฯ) ชุดหนึ่งที่จำได้คือ “ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว” ก็ท่องจำไปตามประสาเด็ก แต่ที่โรงเรียนลำปลายมาศวิทยา มองอีกมุมหนึ่งให้เป็น

ในน้ำต้องเลี้ยงปลา ในนาต้องปลูกข้าว

เดินคุยกับคุณมีชัย ก็ได้ความเห็นตรงกันว่า ไปบอกว่ามันมีอยู่แล้วก็ไม่ต้องคิดอะไรต่อ เพราะมันมีอยู่แล้ว แต่ที่โรงเรียนฯ สอนให้คิด ดังนั้นก็ต้องคิดว่ามีน้ำต้องทำอะไร มีนาต้องทำอะไร

ปลูกฝังกันในระดับรายละเอียดเล็กน้อยขนาดนี้ น่าประทับใจ